Rozdanie 4.

Rozdanie 4 Rozd. W, po partii: obie	♠ Q J ♥ A K ♦ K 6 5 4 3 ♣ K 8 5 2
♠ 10 7 6 ♥ Q 4 2 ♦ A 10 9 2 ♣ J 6 4		♠ A 5 3 ♥ J 10 9 7 3 ♦ Q 8 7 ♣ 7 3
	♠ K 9 8 4 2 ♥ 8 6 5 ♦ J ♣ A Q 10 9

Tutaj po pasie W gracze N będą otwierać, najczęściej 1BA, co niektórzy pewnie bardziej ortodoksyjne 1♦. Po 1BA i pasie E S da transfer na piki i po przyjęciu zalicytuje naturalne, forsujące do dogranej 3♣. Z kartą N – 10 PC w kolorach czerwonych, bez fitu pik, raczej nie ma wyboru – narzuca się 3BA, które zakończy licytację:  

E zaatakuje waletem kier i rozgrywający, grając przez piki, weźmie 10 lew.

Jeżeli N zdecyduje się jednak na uzgodnienie trefli przez 4♣ (co u wielu par oznacza 4+♣ ale i fit pikowy) – ma w końcu kartę w kontrolach, a i ♠DW wyglądają zachęcająco, to NS mają szanse zatrzymać się w bezproblemowej w rozgrywce końcówce treflowej po takiej np. licytacji:

4♦,4♥,4♠ – cue bidy;
5♣ – 1 wartość na treflach; to jest dobra ilustracja tego, że, zwłaszcza przy uzgodnionych treflach, warto grać Blackwoodem w wersji „102”.

Po otwarciu 1♦ S odpowie 1♠, N zalicytuje trefle a S zainwituje końcówkę przez 3♣, po czym N ma oczywiste 3BA: