Rozdanie 2.

Rozdanie 2 Rozd. E, po partii: NS	♠ Q 6 ♥ K 10 8 6 3 2 ♦ ♣ Q 9 8 6 2
♠ K 4 ♥ A Q 5 ♦ A 10 7 5 4 ♣ A J 4		♠ A J 8 2 ♥ J 9 4 ♦ K Q J 6 ♣ 10 7
	♠ 10 9 7 5 3 ♥ 7 ♦ 9 8 3 2 ♣ K 5 3

 Para WE powinna w tym rozdaniu wylicytować i spokojnie zrealizować końcówkę bezatutową/karową i zapisać po swojej stronie 400/460. Istnieje jednak niebezpieczeństwo przelicytowania rąk, którego konsekwencją będzie przegrany szlemik karowy. Poniżej licytacja, która może doprowadzić do kontraktu 6♦:

(1)  Naturalny forsing do końcówki.

(2)  Czwórka pikowa, niechęć zajmowania BA.

(3)  Taki fit karowy trzeba pokazać.

(4)  Cue bid na uzgodnionych karach.

(5)  Dobre atuty.

(6)  Cue bidy.

(7)  Dwie wartości z pięciu i dama atu.

 Winę za ten kiepski kontrakt ponosi gracz W, który pochopnie przeszedł do strefy szlemowej licytując bezkompromisowe 4♣. Znacznie lepiej byłoby dać wypowiedzieć się partnerowi:

(1)  Naturalny inwit w sile około 19 PC. To nie jest pytanie o asy, bo jeśli chcemy dowiedzieć się o liczbie wartości w ręce partnera, to najpierw powinniśmy zalicytować cue bid.

   Moim zdaniem już skok w 4BA nie jest odzywką oczywistą i W może spokojnie zakończyć licytację zgłaszając „firmówkę”. Zauważmy bowiem, że zalicytowanie 2BA, a po 3♦ zgłoszenie 3 BA mówi jednoznacznie o pewnej nadwyżce, gdyż bez niej można było skoczyć w trzy bez atu zaraz po dwóch pikach partnera.  

 Szlemik karowy nie jest w tym rozdaniu kontraktem beznadziejnym, a szansa jego realizacji to około 27%, a po wiście treflowym nawet 50% (impas króla kier). To jednak nie ten dzień i wylicytowanie kontraktu 6♦ wygeneruje stratę około dziesięciu punktów meczowych.

 Szlemikowe zapędy gracza W może ostudzić N wchodząc do licytacji kierami (2♥ po 2♦). Gdyby udało się go skarcić, to „postawiłby” 800, ale w tym rozdaniu jest on zwyczajnie „niekontrowalny”. Para WE ma za dobrze sfitowane kara, by móc skontrować dwa kiery.

 Korzyść z takiego wejścia będzie jednak taka, że W przestanie się interesować grą premiową.