Rozdanie 18.

Rozdanie 18 Rozd. E, po partii: NS	♠ Q 9 6 4 ♥ A 9 6 3 ♦ A 9 3 ♣ 8 7
♠ 10 7 ♥ K J 2 ♦ K 8 7 5 ♣ A J 9 3		♠ A J 3 2 ♥ 10 5 ♦ J 4 ♣ K Q 10 5 2
	♠ K 8 5 ♥ Q 8 7 4 ♦ Q 10 6 2 ♣ 6 4

Tutaj gracze E będą raczej otwierać, w Strefie 1♣, a we Wspólnym Języku 2♣ Precision. Po 1♣ S spasuje, a W? Kiedyś funkcjonowały naukowe rozwiązania, pozwalające sprzedać  siłę 12+PC i układ 4432 z pustym dublem w kolorze starszym (odpowiedź 1♦ i potem skok na 3 w kolor dubla), ale dzisiaj myślę, że większość wybierze albo inwit do końcówki (chociaż jest to ładne 12 PC, w dodatku z drugą dziesiątką pik) albo skok w 3BA. Po inwicie E zalicytuje 3♣ i to będzie kontrakt końcowy:

2♠ – transferowy inwit (u niektórych inwit+) bez starszej czwórki.

Jeżeli S wyjdzie w karo, to można wziąć nawet 10 lew.

Po skoku w 3BA wszyscy spasują:

Jeżeli N wyjdzie w pika, a S odwróci w kiery, to już jest 9 lew...
Po ataku w kiery S podłoży ósemkę i przy dobrej obronie jest tylko 8 lew.

Po 2♣ Precision W może zalicytować inwitujące 3♣, po których E spasuje, ale myślę, że wielu przesądzi końcówkę – zapyta przez 2♦ i po 2♠ zalicytuje 3BA:

Po tej licytacji N nie ma łatwego wistu – w stole jest cztery piki, a w ręce jest wysoce prawdopodobna czwórka kierów, ale można wyjść w kiery, bo karo spod trzeciego asa wygląda bardziej ryzykownie.

Jeżeli E spasuje na otwarciu, po pasie S W otworzy 1♣, po pasie N E zalicytuje 1♠. W da rebid 1BA i E powinien pokazać kartę inwitującą w układzie 4♠-5+♣, przy używaniu konwencji Podwójny Magister będzie to wyglądać jak niżej:

2♣ – słaba ręka w układzie 4♠-5+♣/♦ lub ręce inwitujące z wyjątkiem karty zrównoważonej (wtedy bezpośrednie 2BA);
2♦ – automat;
3♣ – inwit w układzie 4♠-5+♣ (z kartą słabszą z treflami licytujemy po 2♦ sztuczne 2BA).