Rozdanie 2.

Rozdanie 2 Rozd. E, po partii: NS	♠ A 9 4 ♥ K Q 8 2 ♦ J 7 ♣ A K J 10
♠ K 7 6 2 ♥ A 10 9 4 ♦ A 9 4 ♣ Q 3		♠ Q J 8 5 3 ♥ 3 ♦ 6 5 3 ♣ 8 7 4 2
	♠ 10 ♥ J 7 6 5 ♦ K Q 10 8 2 ♣ 9 6 5

W tym rozdaniu po dwóch pasach gracze W będą otwierać 1♣. Jeżeli teraz N zdecyduje się na wejście 1BA, co w niekorzystnych, po otwarciu przeciwnika na pewno wchodzi w rachubę nawet z 18 PC to na niejednym stole licytacja na tym wygaśnie – z kartą S ruszenie nie jest oczywiste.   

Na 1BA E wyjdzie w piki, rozgrywający pobije zapewne trzeciego pika i zagra waleta karo, którego W przepuści. Teraz król kier… Jednak przy drugiej damie trefl pod impasem rozgrywający nie ma rozgrywki prowadzącej do wpadki.

Jeżeli S zdecyduje się na Staymana, to po 2♥ S zainwituje końcówkę, a N przyjmie inwit:

Na końcówkę kierową E wyjdzie pewnie ♠D. Rozgrywający po wzięciu asem powinien zagrać figurę kier, a jeżeli W przepuści, zagrać waleta karo i po przepuszczeniu kontynuować karo, aby zachować kontrolę nad atutami w razie ich podziału 4-1.
Można też po asie pik przebić pika, zagrać ze stołu kiera do figury w ręce, przebić kolejnego pika i zagrać waleta kier. W pobije asem i zagra ♥10. Teraz już, po ujawnieniu złego podziału atu jedyną szansę wygrania stanowi druga dama trefl i kto na to zagra, to wygra końcówkę.

Myślę, że z kartą N większość zacznie od kontry. Po kontrze E spasuje, a z kartą S książkowy jest negat 1♦ – to polski standard – jedyna sekwencja, w której po kontrze wywoławczej gra się sztucznym negatem. Po pasie W N zalicytuje 1BA – 18-20 PC i teraz S zalicytuje Staymana i potem zgłosi końcówkę w kiery:

1♦ – 0-6 PC, układ praktycznie dowolny.

Myślę, że z kartą S niejeden po kontrze partnera odpowie 1♥, uznając, że układ 5-4 usprawiedliwia lekkie naciągnięcie. Po 1♥ N zalicytuje zapewne od razu końcówkę – po pasie S nie widać szans na szlemika:

1♥ – 7+PC, 4+♥, formalnie forsuje do 1BA, po pasie 7-11 PC, nieforsujące.