Rozdanie 32; rozdawał W, po partii WE.

Rozdanie 32 Rozd. W, po partii: EW	♠ AT42 ♥ T7654 ♦ A62 ♣ 9
♠ 87 ♥ QJ982 ♦ JT875 ♣ T		♠ KQ3 ♥ K ♦ 94 ♣ QJ87653
	♠ J965 ♥ A3 ♦ KQ3 ♣ AK42

Nasz System:

¹ naturalne, 15–18 PC

² przy założeniu, iż N ma rękę forsującą do dogranej (ze słabszą karta w takim układzie zacząłby od transferowych 2♦, by po 2♥ partnera powiedzieć inwitowe 2♠; są też stosowane inne rozwiązania)

³ cztery piki, brak czterech kierów

Wspólny Język:

¹ precisionowskie

² naturalne, 15–18 PC

³ transfer na kiery

⁴ naturalne, 5⁺♥–4♠, forsujące

Po wejściu partnera naturalnym 1BA N ma jak najbardziej rękę na przesądzenie dogranej. Nie tylko bowiem posiada dwa asy, ale też układ 5–4 w starszych z bocznym singlem. Przeciwko 4♠(S) W zaatakuje singlową ♣10, także przeciwko ewentualnym 4♠(N) obrońca E wyjdzie zapewne trefle (damą albo nawet blotką). Rozgrywający, powiedzmy S, zabije pierwszą lewę ♣A i najprawdopodobniej postawi na przebicie w dziadku dwóch blotek treflowych, co zupełnie uniezależni go od rozkładu kierów. Tak grając, będzie, musiał oddać jedynie kiera oraz dwie lewy atutowe. W drugiej lewie przebije zatem na stole trefla, wróci do ręki ♦K, przebije kolejnego trefla i zagra ♠A i pikiem. Istotnie, odda wówczas jedynie dwa piki i wziątkę kierową. Jeśli posiadający singla treflowego i dwa atuty W jako pierwszy przebije drugą rundę trefli ♠7, S nadbije na stole ♠10, dostanie się do ręki karem i wyjdzie ostatnim małym treflem. Jeśli W znów przebije – ♠8, rozgrywający nadbije w dziadku asem atu i zagra w pika; i w tym wypadku
E weźmie tylko lewy na ♠D i ♠K.

Z powyższej analizy wynika, że optymalna rozgrywka – po ataku treflowym – powinna jednak wyglądać nieco inaczej, aby rozgrywający nie stracił szansy na nadróbkę, gdy obrońca W – zamiast dubla blotkowego – posiada w pikach drugą figurę (gdy ma ♠K x x albo ♠D x, zawsze trzeba będzie oddać dwie lewy atutowe ze względu na konieczność przebicia w dziadku dwóch trefli – przynajmniej gdy S przyjmie taką właśnie koncepcję rozgrywki). Otóż po przebiciu na stole drugiej rundy trefli (posiadający ♠D x lub ♠K x nie podbije się, nie miałoby to bowiem specjalnego sensu – jeśli jego partner ma ♠K 9 8, W zdąży przebić trefla damą atu później) i cofnięciu się do ręki karem rozgrywający powinien wyjść stamtąd małym atutem – do dziesiątki na stole. E zabije je swą (trzecią) figurą atutową i zagra – powiedzmy – w karo. S utrzyma się zaś wtedy ♦D w ręce, wyjdzie stamtąd swym ostatnim małym treflem i przebije go w dziadku ♠4 (jeśli W przebije jako pierwszy figurą atu, rozgrywający nadbije w dziadku asem atu i przy pomocy ♠W 9 w ręce odbierze E jego ♠8 7 (czy inne dwa piki). Po przebitce ♠4 S ściągnie dziadkowego ♠A, przejdzie do ręki ♥A (albo ♦D, gdy po zdobyciu swej wziątki atutowej E odwrócił w ♥K), ściągnie ♠W i weźmie jeszcze ♠9, ♣K oraz ♦A. Natomiast broniący dostaną jeszcze tylko jedną lewę – kierową. Kontrakt 4♠(S) zostanie przeto zrealizowany z wartościową naróbką.

W aktualnym rozdaniu trzeba jednak będzie oddać dwa piki i kiera, przeto żadnej nadróbki nie będzie. Końcówki będą jednak łatwo realizowane. Nawet bowiem jeśli gracz S w drugiej lewie zaimpasuje piki, zaś E po wzięciu jej ♠D zagra treflem, którego jego partner przebije ♠8, to rozgrywający nadbije na stole ♠A, przejdzie do ręki ♦K i przebije w dziadku drugą blotkę treflową, podczas gdy obrońca W nie będzie już miał atutu, by pokrzyżować mu plany.

W protokole rozdania dominować będą minimaksowe wpisy 420 dla NS, trafią się nim pewnie też jednak i częściówkowe 170 dla tej strony.

Minimaks teoretyczny: 4♠(NS), 10 lew; 420 dla NS.

Maksymalne liczby lew możliwe do wzięcia przy grze w poszczególne miana:

♣ – 7(NS);

♦ – 7 (NS);

♥ – 8 (NS);

♠ – 10 (NS);

BA – 8 (NS).