Rozdanie 2.

Rozdanie 2 Rozd. E, po partii: NS	♠ A 9 5 4 ♥ J 5 ♦ J 9 6 2 ♣ 7 3 2
♠ K J 10 7 3 2 ♥ A 3 2 ♦ 10 7 4 ♣ 6		♠ ♥ K Q 8 7 4 ♦ A 8 3 ♣ Q J 10 9 5
	♠ Q 8 6 ♥ 10 9 6 ♦ K Q 5 ♣ A K 8 4

 Na linii WE wychodzi przedpartyjna końcówka kierowa. Jednak niewiele par ją wylicytuje (słusznie), a jeszcze mniej wygra.

 Naprawdę trudno wyobrazić sobie racjonalną drogę, która doprowadziłaby parę WE do kontraktu 4♥. Może jedynie coś takiego:

(1)   Część z graczy S skontruje wywoławczo 1♥. Odzywka ta jak najbardziej wchodzi w rachubę.

(2)   Wnajpierw pokazuje swój niezły sześciokart, a fit kierowy ujawni za chwilę.

(3)   Inwit do końcówki, zwykle z fitem trzykartowym.

 Hurraoptymistyczna, ale w tym rozdaniu niezwykle trafna licytacja gracza W doprowadziła partnerów do optymalnego kontraktu. Teraz jeszcze trzeba to wygrać.

 S wychodzi królem karo, N zachęca dodając ♦2, a E przepuszcza. Druga lewa to ♦D i teraz, by wygrać, ponownie trzeba dodać blotkę. Trzecie karo rozgrywający bierze asem i po przeprowadzeniu starannej analizy powinien dojść do wniosku, że największą szansę na wygraną daje założenie, iż gracz S ma asa i króla trefl.

 Tak jest w rzeczywistości, ale to jeszcze nie koniec. W trzeciej lewie gramy damę trefl. LHO bije ją podstępnie asem i wychodzi w atu. Teraz as i król kier, a potem ekspas króla treflowego. Wszystko kończy się szczęśliwie, gdyż N ma tylko dwa kiery i spokojnie możemy przebić czwartego trefla.

 A dlaczego konieczne było dwukrotne przepuszczenie kar? Bez tego dalsza dobra obrona wyglądałaby tak: E wziął asem pierwszą/drugą lewę karową i wyszedł ♣D, S bierze i powtarza karo. Po zgraniu swoich lew w tym kolorze gracz N wychodzi trzynastym karem pod potrójny renons, a S kładzie ♥9. W ten sposób ze stołu „znika” as kier i w konsekwencji tego obrońcy gwarantują sobie kładącą lewę. Trzeba być naprawdę dalekowzrocznym, by przewidzieć taki przebieg wydarzeń.

 Większość zawodników E nie będzie jednak miała aż tak trudnego zadania, bo przy większości stołów grana będzie częściówka kierowa.