Rozdanie 10.

Rozdanie 10 Rozd. E, po partii: obie	♠ K J 10 ♥ J 9 8 4 ♦ ♣ A Q J 10 9 7
♠ A 9 4 2 ♥ K 3 ♦ A K 5 ♣ 8 5 4 2		♠ 8 6 3 ♥ 10 6 5 ♦ Q J 10 9 7 2 ♣ 6
	♠ Q 7 5 ♥ A Q 7 2 ♦ 8 6 4 3 ♣ K 3

 E pasuje, a karta S to umiarkowanie urodziwych 11 PC. Nie wszyscy więc gracze zajmujący tę pozycję zdecydują się na otwarcie licytacji. Ten PAS na drugiej ręce sprawi niestety, że NS będą w poważnych tarapatach. Popatrzmy.

 Jeśli NS mają ustalenie, że w tej sytuacji odzywka e-S-a 2♦ jest pytaniem o charakter ręki partnera, a nie naturalnym pokazaniem kar, to uda im się uzgodnić kiery i wylicytować końcówkę. Jeśli zaś nie stosują takiej konwencji, to S pewnie po 2♣ powie 2BA i znalezienie koloru kierowego będzie znacznie trudniejsze.

 Jest jeszcze jeden, dużo groźniejszy dla pary NS scenariusz licytacyjny:

(1)   Móżna? Można, wpisowe zapłacone.

(2)   Starsza czwórka i młodsza piątka+.

(3)   Transfer na kara. Po konwencyjnej kontrze na 1BA gramy tak, jakbyśmy jej wcale nie słyszeli. Oczywiście rekontra to dobra ręka z perspektywami skarcenia przeciwników.

 Teraz S znalazł się w sytuacji nie do pozazdroszczenia. Po pierwsze nie wiadomo, co miałaby teraz znaczyć kontra (honor treflowy, czy punkty), po drugie wywoływanie koloru starszego z trójką pików to ryzyko zagrania kontraktu na siedmiu atutach na wysokości trzech.

 Zdecydowanie opowiadam się za wywoławczą kontrą na 3♣. Teraz wszystko w rękach partnera. Powie 3♥ po 3♦ gracza W – gramy końcówkę, spasuje – oni wygrają 3♦.

 A co wydarzy się, gdy S otworzy 1♣ na pierwszej ręce? Licytacja, jak muzyka!

 +620 przełoży się na kilka impów dla NS.