Rozdanie 4.

Rozdanie 4 Rozd. W, po partii: obie	♠ A 10 7 6 ♥ J ♦ A 10 5 4 ♣ K 9 6 5
♠ J 9 8 3 2 ♥ A 7 6 2 ♦ K 9 ♣ Q J		♠ K 5 ♥ K 9 8 3 ♦ 7 3 ♣ A 10 7 4 2
	♠ Q 4 ♥ Q 10 5 4 ♦ Q J 8 6 2 ♣ 8 3

 Otwarcia na 11 PC są w naszych czasach niemalże normą, istnieją jednak pewne granice, których przekraczać nie powinniśmy. Klasycznym tego przykładem jest, moim zdaniem, ręka gracza W w tym rozdaniu. Jedyne odchylenie dodatnie jego karty to układ 5-4 w starszych, minusów jest natomiast całe mnóstwo. Największy to fatalna lokalizacja honorów – aż 6 z 11 PC to punkty w kolorach dubletonów nie gwarantujące zresztą wzięcia jakiejkolwiek lewy. Poza tym nasz pięciokartowy longer jest tak słaby, że wskazywanie go partnerowi jako kolor do ewentualnego wistu nie jest dobrym pomysłem. Praktyka natychmiast potwierdza powyższe stwierdzenia.

 Zgłoszenie przez E czterech kierów jest licytacją bezalternatywną – gramy na punkty meczowe, a końcówka jest popartyjna. Koniec, kropka. Potem N zawistuje waletem kier i kontrakt zakończy się wpadką bez dwóch za 200. NS na własne życzenie tracą kilka impów.

 Jeśli W spasuje na pierwszej ręce będzie nieco lepiej:

 Gracz E prawdopodobnie zawistuje królem pik i trzy karo zostanie łatwo wygrane. Obłożenie tego kontraktu możliwe jest jednak tylko po dalekim od oczywistości pierwszym wyjściu w kiera do asa, odwrocie damą trefl, a potem dalszej bardzo starannej grze w obronie. Możemy więc śmiało założyć, że 3♦ zrealizuje większość grających ten kontrakt par NS. Gracze z WE znowu stracą, ale tym razem o 2-3 IMP mniej.

 Szansę na wzięcie zapisu dostaną te pary WE, które grają otwarciem 2♣ oznaczającym słabą dwukolorówkę na starszych.

(1)   Starsze.

(2)   Młodsze.

Wwistuje damą trefl. Król, as, odwrót w kiera do asa, ściągnięcie damy trefl, a potem wyjście w pika. Po takim początku król karo weźmie lewę przebitkową i WE zapiszą skromne, ale cenne 100 po swojej stronie.