Rozdanie 19.

Rozdanie 19 Rozd. S, po partii: EW	♠ 5 3 ♥ A K 7 2 ♦ K J 4 ♣ K 8 4 2
♠ 9 2 ♥ 6 5 ♦ A Q 10 7 6 2 ♣ J 7 3		♠ J 10 8 4 ♥ J 10 8 4 ♦ 9 8 ♣ 10 9 6
	♠ A K Q 7 6 ♥ Q 9 3 ♦ 5 3 ♣ A Q 5

Tutaj gracze S będą otwierać 1♠, niektórzy pewnie 1♣ jako 18-20 PC w układzie zrównoważonym – karta S jest tego warta. Po 1♠ N zalicytuje 2♣ – forsujące do dogranej, naturalne lub w układzie zrównoważonym. Po 2♣ S zalicytuje 2BA – nadwyżkowe, od ładnych 14 PC, a N podniesie do 3BA. S ma co prawda nadwyżkę i niezłe piki, ale pewnie większość spasuje:

W zaatakuje w karo, rozgrywający postawi waleta. Gdy ten weźmie, przejdzie do ręki, najlepiej treflem i zagra ponownie w karo. Mając dwie lewy karowe, sprawdzi wszystkie podziały i przy treflach 3-3 weźmie 12 lew.

Pewnie z kartą S niejeden zainwituje przez 4BA, zwłaszcza we Wspólnym Języku – ręka S to absolutne maksimum. Jednak N z 14 PC bez figury pik raczej inwitu nie przyjmie – 30-31 PC to raczej za mało na szlemika.

Jeżeli W nie wyjdzie w kara, ale na przykład w kiery, co po tej licytacji jak najbardziej wchodzi w rachubę, rozgrywający weźmie w ręce i zagra w karo – postawienie waleta prowadzi do 12 lew. Podobnie, jeżeli W wskoczy asem i zagra w karo, to nawet po wzięciu królem zgranie górnych kierów a potem czterech trefli stawia E w przymusie w kolorach starszych.

Tam, gdzie S wskaże „silnego trefla w równym”, N może zalicytować szlemika, licząc na statystyczne 20 PC w ręce otwierającego:

Tu w sumie też chyba rozgrywający jednak musi zagrać w karo, można wcześniej sprawdzić z jeden kolor, np. po ataku pikowym sprawdzić podział kierów (nie pików – bo co zrzucić ze stołu?) i gdy się nie podzielą, zagrać w karo.