Rozdanie 15; rozdawał S, po partii NS.

	♠ 3 ♥ AJ10 ♦ 9732 ♣ Q10765
♠ J652 ♥ 87 ♦ AKQJ106 ♣ 9		♠ AQ1087 ♥ K632 ♦ == ♣ A432
	♠ K94 ♥ Q954 ♦ 854 ♣ KJ8

¹ według zasad obowiązujących w polskim brydżu zapowiedź ta wskazuje słabą honorowo kartę (minimum otwarcia) w układzie 6♦–4♠ (niektórzy rozbijają ten rebid na: 4♦ – wskazujące singla treflowego, i 4♠ właśnie – z singlem kierowym)

Karta W byłaby na powyższą sekwencję modelowa, gdyby którąś ze średnich figur karowych przenieść w niej do pików. Ale nie ma co wybrzydzać – rebid 2♠ nie oddałby nawet w przybliżeniu ogromnego potencjału ofensywnego tej ręki, podczas gdy po ewentualnych 3♠ partner spodziewałby się wyraźnie większej siły honorowej.

Przeciwko 4♠(E) obrońca S wyjdzie najprawdopodobniej w kiery, a jego partner zabije pierwszą lewę ♥A, a w drugiej powtórzy ♥W. Z powodu nie do końca komfortowej komunikacji niektórzy rozgrywający zrezygnują z impasu pikowego, aby, broń Boże, nie odciąć się od kar. Ponieważ jednak ♠K leży za impasem, nie stracą oni lewy w stosunku do tych, którzy przebiją w dziadku trefla, na ♦A K D wyrzucą z ręki dwie przegrywające i zaimpasują króla atu (aby potem ewentualnie przebić na stole jeszcze jednego trefla i po raz drugi zrobić impas w pikach).

Zdecydowanie najpopularniejszym zapisem w protokołach tego rozdania będzie zatem 450 punktów po stronie WE.

Minimaks teoretyczny: 5♠(WE), 11 lew; 450 dla WE.

Maksymalne liczby lew możliwe do wzięcia przy grze w poszczególne miana:

♣ – 8 (N!); 

♦ – 11 (WE);

♥ – 7 (WE);

♠ – 11 (WE);

BA – 7 (WE).