Rozdanie 19; rozdawał S, po partii WE.

	♠ 72 ♥ Q1086 ♦ J852 ♣ A54
♠ AKJ53 ♥ J973 ♦ 73 ♣ Q6		♠ 10964 ♥ == ♦ AKQ1064 ♣ 1097
	♠ Q8 ♥ AK542 ♦ 9 ♣ KJ832

¹ piki trzeba jak najszybciej zameldować, zwłaszcza że i jakość koloru jest niczego sobie

² co najmniej inwit do końcówki z fitem kierowym (mimo tylko 7 PC dobry czterokartowy fit w kierach, karta jest zatem zbyt silna na zwykłe podniesienie do 2♥ i nieodpowiednia na z założenia blokujące 3♥; tę ostatnią zapowiedź można by jednak zgłosić, jeżeli systemowo byłby to tzw. mixed raise)

³ kolor i fit, jeśli tylko system na to pozwala (zapowiedź dużo lepsza niż niewiele mówiący skok na 4♠)

⁴ S wie, że za chwilę padną 4♠, pokazuje zatem swój drugi kolor, aby włączyć partnera do procesu decyzyjnego, co robić po 4♠ przeciwników

⁵ E od początku wiedział, że będzie musiał powiedzieć 5♠

Ciekawe, dynamiczne rozdanie, z klasyczną licytacją dwustronną kiery przeciwko pikom. Oczywiście nie na każdym stole czerwcowego turnieju Budimex Korespondencyjnych Mistrzostw Polski 2011 licytacja potoczy się jak wyżej i zakończy na minimaksowych 6♥(NS) z kontrą. Możliwych jest wiele wariantów i w niejednym z nich ostatecznym kontraktem będzie 5♠(W), NS nie zdecydują się bowiem na obronę na szczeblu sześciu. Jeżeli zawodnik N zastosuje się wówczas do licytacyjno-wistowego przesłania swojego partnera (rzecz jasna pod warunkiem, że takowe otrzyma) i zaatakuje w trefle, obrońcy odbiorą dwie lewy w tym kolorze i ograniczą rozgrywającego do jedenastu wziątek. Jeżeli natomiast N wyjdzie w uzgodnione kiery (czy też w jakikolwiek inny – poza treflami – kolor) gracz W naje może się trochę strachu, ale w końcu będzie musiał wziąć wszystkie trzynaście lew. Przebije bowiem pierwszą lewę w dziadku, ściągnie ♠A K i zagra w kara. Odniesie wtedy na pewno sukces albo gdy piki podzielą się 2–2, albo gdy kara będą rozłożone 3–2 (bądź 4–1 z singlowym waletem). Nawet przy ♠D x x w ręce któregokolwiek z obrońców (i karach 3–2) rozgrywający zrobi co najmniej swoje (na kontrakt 5♠), po ♠A K zagra bowiem w kara i zdąży wyrzucić na nie z ręki co najmniej jednego trefla. A może nawet oba – wtedy zrobi nadróbkę. Na stole pozostanie bowiem jeszcze jeden pik, aby przeciwnicy nie mogli odebrać kiera/-ów.

Po 5♠ strony WE optymalnym posunięciem strony przeciwnej będzie zatem zapowiedzenie obronnych 6♥. Kontrakt ten zostanie już skontrowany, po czym W zaatakuje przeciwko niemu ♠A, a potem ♠K (bądź odwrotnie). Następnie zaś wyjdzie w kara i jego partner zagra dwa razy w ten kolor. Rozgrywający przebije w ręce drugie karo, ściągnie ♥A i – ze względu na podział kierów 4–0 – przed dalszym atutowaniem będzie musiał wyrobić sobie trefle. Ściągnie więc dziadkowego ♣A, po czym najprawdopodobniej zrobi impas ♣W w ręce. W weźmie wówczas lewę na pierwotnie drugą ♣D i wyjdzie w pika. S zrzuci ze stołu karo, przebije w ręce blotką atu, następnie zaś zgra ♥K, zrobi impas ♥10 w dziadku, ściągnie ♥D i weźmie ostatnie dwie lewy na króla i blotkę trefl w ręce. Odda zatem dwa piki, karo i trefla, co będzie równoznaczne z wpadką bez trzech, za 500, a więc opłacalną w stosunku do należnych stronie WE 650 punktów za jedenaście lew na piki.

Oczywiście, gdyby rozgrywający kontrakt 6♥ (czy też jakiejkolwiek niższej gry w ten kolor) wpadł na pomysł zagrania trefli z góry (ale raczej nie wpadnie, jako że impas waletem w ręce będzie też w tym wypadku tzw. bezpieczną rozgrywką), wziąłby lew dziesięć, koszt obrony na szczeblu sześciu wyniósłby zatem tylko 300 punktów.

Sądzę jednak, że obrony 6♥ nie będą zapowiadane często, podstawowym wpisem w protokół tego rozdania będą więc 710 i 650 dla WE – na kontrakty 5♠, lew trzynaście albo tylko jedenaście.

Minimaks teoretyczny: 6♥(NS) z kontrą, 10 lew; 300 dla WE.

Maksymalne liczby lew możliwe do wzięcia przy grze w poszczególne miana:

♣ – 8 (N!);

♦ – 11 (WE);

♥ – 10 (NS);

♠ – 11 (WE);

BA – 3 (WE).