Rozdanie 20; rozdawał W, obie po partii.

	♠ Q10972 ♥ KJ6 ♦ 4 ♣ AJ53
♠ 3 ♥ A109 ♦ A987532 ♣ Q2		♠ KJ4 ♥ Q8754 ♦ KJ10 ♣ 64
	♠ A865 ♥ 32 ♦ Q6 ♣ K10987

¹ mimo siedmiokartu karowego i dwóch asów nie polecam z tą ręką pierwszoręcznego, popartyjnego otwarcia (tylko 10 PC i jedynie cztery karty w kolorach starszych)

² inwit do końcówki z fitem pikowym

³ teraz jednak siedmiokart karowy może z powodzeniem zostać pokazany

⁴ warunkowe przyjęcie zaproszenia partnera (alternatywą jest forsujący – do wysokości 3♠ – pas jako zapowiedź forsująca), karowa licytacja W wzmocniła wartość ręki N

⁵ fit  w kolorze partnera musi zostać pokazany, m.in. jako krok na drodze do ewentualnej obrony 5♦

⁶ w zasadzie S nie ma nadwyżki, powinien zatem spasować, wielu posiadaczy tej ręki zgłosi jednak 4♠, chociażby z obawy, że przeciwnicy wygrają zapowiedziane 4♦

⁷ mimo zachęcającego układu W wyklucza obronę: ma w końcu dwa asy, istnieje zatem szansa na położenie gry przeciwników

Na większości stołów czerwcowego turnieju Budimex Korespondencyjnych Mistrzostw Polski 2011 ostatecznym kontraktem będą właśnie 4♠(S). Od czasu do czasu WE zapowiedzą może obronne 5♦, żaden z graczy tej strony nie będzie się jednak do tej obrony palił – W ma bowiem dwa asy, a jego partner nadzieję na wzięcie dwóch lew atutowych. Z drugiej strony, na niektórych stołach licytacja wygaśnie w 3♠(S) czy w 4♦(W).

Zajmijmy się jednak rozgrywką pikowej końcowki. Przeciwko 4♠(S) obrońca W zaatakuje najprawdopodobniej ♦A. I jeśli następnie zdecyduje się na wyjście kierem spod asa (!), rozgrywający zostanie postawiony przed pierwszym poważnym testem. Przejdzie go pomyślnie – jeżeli zadysponuje ze stołu ♥K, kiedy zaś zagra stamtąd ♥W – będzie już musiał bezwarunkowo leżeć. Ale nawet trafienie kierów (wcale nieoczywiste: W może mieć ♦A K oraz ♥D na przykład) będzie dopiero pierwszym krokiem do sukcesu e-S-a. Otóż, aby zrobić swoje, musi on także celnie rozwiązać piki. Będzie to – jak sądzę – możliwe do wykonania, na zasadzie, że posiadający bardzo długie kara W ma też – ze statystycznego punktu widzenia – krótkość w atutach. Po utrzymaniu się w drugiej lewie ♥K w dziadku, bądź po przebiciu tam kontynuacji karowej, zwycięskim posunięciem rozgrywającego będzie zagranie ze stołu ♠D – z zamiarem puszczenia jej wkoło. Przy aktualnym układzie kart pozwoli to e-S-owi na oddanie tylko jednego pika, przy singlowym ♠W u W rozgrywający zdobyłby nawet nadróbkę (gdyż nie oddałby ani jednego pika). Wreszcie przypadek najtrudniejszy (poza ♠K W x u W!) – jeśli w pierwszej rundzie atutów ♠D zostanie zabita przez obrońcę W ♠K, rozgrywający powinien konsekwentnie wykonać impas przeciwko hipotetycznemu ♠W w ręce E.

Po trafnym rozwiązaniu przez gracza S kierów i pików trzeci test – treflowy, powinien być już dla niego błahostką. Tym bardziej że da się rozliczyć rękę W jako 1–3–7–2 albo 1–3–6–3, przeto z wyłapaniem ♣D problemów być nie powinno.

Cóż, jak z powyższego widać, zrealizowanie końcówki pikowej nie będzie jednak spacerkiem, sądzę zatem, że w turniejowych protokołach tego rozdania pojawi się więcej setek po stronie WE aniżeli wpisów 620 punktów na NS.

Na marginesie, ponieważ 4♠(NS) da się jednak wygrać, 5♦(WE) byłoby opłacalną obroną końcówki przeciwników, grający w ten ostatni kolor oddałby bowiem jedynie pika, kiera oraz dwa trefle, wpadłby zatem bez dwóch, z kontrą za 500. W protokołach pojawia się tez liczne zapisy niższe, tj. tylko 100 i 140 dla NS.

Minimaks teoretyczny: 5♦(WE) z kontrą, 9 lew, 500 dla NS.

Maksymalne liczby lew możliwe do wzięcia przy grze w poszczególne miana:

♣ – 10 (NS);

♦ – 9 (WE);

♥ – 8 (WE); 

♠ – 10 (NS);

BA – 6 (WE).