Rozdanie 27; rozdawał S, obie przed partią.

	♠ A109 ♥ 108762 ♦ K9 ♣ A76
♠ 72 ♥ K3 ♦ AQJ1087 ♣ J95		♠ KJ86 ♥ AQ9 ♦ 64 ♣ Q1082
	♠ Q543 ♥ J54 ♦ 532 ♣ K43

¹ słaby ten kolor, ale z boku trzy dobre figury, może to zatem być konieczny wstęp do udanej batalii częściówkowej

² z tak marną kartą i byle jakim Fitem podniesienie do 2♥ byłoby już jednak zbrodnią

N chciał dobrze, a wyszło jak zwykle – po narzuconym tą licytacją wiście kierowym 3BA strony przeciwnej będą już bowiem mogły zostać zrealizowane. Pod warunkiem wszelako, że rozgrywający weźmie pierwszą lewę ♥K na stole i zagra stamtąd różną od asa figurą karową. Ponieważ N ma w tym kolorze drugiego króla, gdy weźmie na niego lewę, nic nie będzie mógł zrobić. Jego kontynuację kierową rozgrywający zabije bowiem w ręce (na blotkę pikową E musiałby dać z ręki króla) i ściągnie kara. A potem zagra pika do króla w ręce – i to właśnie będzie jego dziewiąta wziątka.

Oczywiście można by tu rozprawiać na temat tego, że N powinien pierwszą rundę kar przepuścić i co stanie się potem, faktem pierwszorzędnym jest jednak, iż rozgrywający weźmie najprawdopodobniej pierwszą lewę w ręce (♥A) i zrobi impas w karach (a ♥K zachowa na stole na okoliczność, iż N ma na przykład ♦K x x). A teraz już znowu będzie można go położyć! Po pierwsze jednak – w pierwszej lewie N powinien na trzeciej ręce wstawić ♥10 (!) – aby rozgrywający nie dostał dojścia do ręki na ♥9. Po drugie zaś – gdy po utrzymaniu się w ręce ♥A/D E zrobi impas karowy, prawy broniący musi wziąć tę lewę ♦K i odwrócić w (dowolnego) pika, przedtem broniącym wolno będzie odegrać albo ♣A, albo ♣K. I teraz – jeśli E weźmie lewę ♠K, nie będzie w stanie odegrać pozostałych dwóch kierów, te będą bowiem zablokowane. Nic nie pomoże mu też impas ♠W – obrońcy będą bowiem mieli wówczas pięć lew: karową, dwie pikowe oraz dwie treflowe.

Zwycięska obrona – po pierwszym wiście kierowym – będzie nieco tylko łatwiejsza aniżeli zwycięska rozgrywka (tj. zabicie pierwszej lewy ♥K i wyjście z dziadka ♦D/W/10). Gracz N powinien się bowiem łatwo zorientować, że E ma w ręce ♥A D x, po kontynuacji kierowej weźmie zatem łatwo dziewięć lew: pięć kar, trzy kiery oraz albo ♠K albo ♣K (co najmniej jednego z czarnych króli rozgrywający musi w ręce posiadać). Aby więc móc położyć grę, należy wyjść w trzeciej lewie w ten kolor, w którym przeciwnik ma w ręce króla bez damy (albo tu: też w trefla, tyle że po zabiciu tej lewy ♣K S musiałby wyjść w blotkę pikową!). Paradoksalnie – w trzeciej lewie N musi (w zasadzie) wyjść w słabszy kolor partnera: ten, w którym ten ostatni ma damę (tu: piki), a nie króla (tu: trefle). Jeśli zatem w pierwszej rundzie kar S dołoży ♦2 – jako lawintala na trefle, to po dojściu na ♦K N powinien wyjść w kolor nielawintalowany – piki. Niełatwa to analiza, sądzę przeto, że wcale niemało końcówek bezatutowych zostanie wygranych, nawet po wzięciu przez rozgrywającego pierwszej lewy w ręku i zaimpasowaniu kar. Dajmy bowiem rozgrywającemu ♣K zamiast ♠K oraz ♠D zamiast ♣D – wówczas, aby położyć grę, w trzeciej lewie N musiałby wyjść w trefla (albo w pika, tyle że po zabiciu tej lewy ♠K S musiałby odwrócić w blotkę trefl).

W protokołach tego rozdania będą więc dominować zapisy w wysokości 400 punktów dla WE oraz 50 punktów dla NS.

Minimaks teoretyczny: 2BA(WE), 8 lew; 120 dla WE.

Maksymalne liczby lew możliwe do wzięcia przy grze w poszczególne miana:

♣ – 9 (WE);

♦ – 9 (WE);

♥ – 7 (NS);

♠ – 7 (WE);

BA – 8 (WE).