Rozdanie 31; rozdawał S, po partii NS.

	♠ KJ762 ♥ KJ743 ♦ == ♣ 1053
♠ 105 ♥ Q1092 ♦ K3 ♣ AKJ92		♠ A4 ♥ 5 ♦ A10987654 ♣ 84
	♠ Q983 ♥ A86 ♦ QJ2 ♣ Q76

Nasz System:

¹ 6⁺♦, inwit, ręka nieco odbiega od modelowej, ale jej charakteru nie oddałaby też dobrze forsująca zapowiedź 2♦, a potem powtórzenie tego koloru

² niektóre pary polskie grają w tej sekwencji wejściem 2♦ jako wywołaniem na kolory starsze

³ zatrzymanie kierowe, brak stopera w pikach

⁴ jeśli partner ma ♦K, powinno być dużo lew na bez atu, z kolei – jeżeli trzeba będzie oddać lewę karową – gra w ten kolor może okazać się dużo bezpieczniejsza

Wspólny Język:

¹ precision

² naturalne, inwit

³ naturalne, obawa o piki w kontekście ewentualnych 3BA

⁴ jeśli partner ma ♦K, powinno być dużo lew na bez atu, z kolei – jeśli trzeba będzie oddać lewę karową – gra w ten kolor może okazać się dużo bezpieczniejsza

3BA są tu kontraktem szalenie kuszącym, szczególnie w turnieju na maksy. I rzeczywiście, gdyby tylko kara podzieliły się 2–1, szansa na co wynosi aż 78% – byłoby do wzięcia aż osiem lew w tym kolorze i firmowe 3BA zostałyby wygrane z co najmniej jedną nadróbką (broniący mogliby wówczas odebrać co najwyżej trzy kiery. A po wiście w pika – czy, ogólnie, niekierowym – można by nawet skompletować jedenaście, czy – po zaimpasowaniu ♣D – wszystkie trzynaście wziątek.

W autentycznym rozdaniu kara dzielą się jednak 3–0, przeto po ataku pikowym – ewentualnie poprzedzonym odebraniem co najwyżej dwóch kierów – rozgrywający będzie mógł wziąć tylko osiem lew. Po przekonaniu się o niefarcie w karach zaimpasuje bowiem ♣D i oprócz dwóch kar oraz ♠A weźmie pięć trefli. Takich właśnie zapisów – 50 dla NS – spodziewałbym się w turniejowych protokołach tego rozdania wielu.

Niektóre duety WE zapowiedzą jednak końcówkę w kara. Po wykazaniu przez otwierającego zainteresowania ewentualną dograną, przede wszystkim 3BA, zawodnicy E mogą bowiem dojść do wniosku, że przy ośmiokarcie karowym i siłą rzeczy dużym układzie ich rąk – 5♦ mogą być po prostu kontraktem bezpieczniejszym. Zwłaszcza wówczas, gdy partner nie ma ♦K, tylko na przykład ♦D, czy nawet ♦D W, a impas karowy nie wychodzi. I oni właśnie będą w tym rozdaniu triumfować. Jeśli bowiem przeciwko 5♦(E) obrońca E wyjdzie w pika, rozgrywający zabije pierwszą lewę ♠A, po czym ściągnie ♦A albo ♦K. Przekona się wówczas o konieczności oddania lewy atutowej, następnie zaś albo zaimpasuje ♣D i zrobi nadróbkę (zdąży bowiem wyrzucić na trefle obie blotki kolorów starszych z ręki; odda więc tylko wziątkę karową), albo – po ściągnięciu ♦A – zgra ♣A K, przebije w ręce trefla, wejdzie na stół ♦K i na dobrego trefla zrzuci z ręki pika albo kiera. Wprawdzie zrobi wówczas tylko swoje (S przebije czwartą rundę trefli i odbierze kiera albo pika), ale wykorzysta większą szansę w treflach (impas – 50%; ♣A K i przebitka – około 54%: trefle 3–2, 4–2 z drugą damą oraz 5–1 z singlową damą u N; to wszystko w kontekście zrealizowania gry, a nie zdobycia ewentualnej nadróbki), ponadto nigdy nie będzie leżał bez dwóch.

Obok wspomnianych już wpadek bezatutowych w protokołach tego rozdania pojawią się też wysokie zapisy po stronie przeciwnej – 400 (także za 5♦ swoje po wiście kierowym), a nawet 420 – za zrealizowane przez stronę WE końcówki karowe, czasem nawet z nadróbką.

Minimaks teoretyczny: 5♦(WE), 11 lew; 400 dla WE.

Maksymalne liczby lew możliwe do wzięcia przy grze w poszczególne miana:

♣ – 8 (W!);

♦ – 11 (WE);

♥ – 7 (NS);

♠ – 8 (NS);

BA – 8 (WE).